Onvolkomenheden zijn gebonden aan een entiteit. Dat is logisch, omdat ze een beschrijving/appreciatie van een toestand van deze entiteit zijn. Mijn onvolkomenheden, jouw onvolkomenheden, onze onvolkomenheden, de onvolkomenheden van onze stad, ons land, de wereld…   Individuele onvolkomenheden kunnen verdwijnen wanneer zij opgaan in een groter geheel.  Een massa zingt altijd met een juiste toon. Omdat de zangers die vals zingen elkaar opheffen. (Voor wie de Franse taal machtig

Onvolkomenheden, daar hebben we last van. Zoals in de onvolkomenheden van het bestuurlijke systeem, van de regering, van de politiek, van de burgemeester... De krant en het internet, als publieke ruimte, staan vol van, al dan niet zure, dan wel doordachte, klachten over het onvolkomene. Mogelijk omwille van het publieke karakter van deze media, klinkt het klagen over de meer privé te duiden onvolkomenheden hier minder door. De mogelijkheid dat de auteur niet volkomen zou zijn

Lieven Migerode Congres EFT Belgium vzw Leuven, 28 November 2025.   Woorden   Ik ga ter aanvulling van de actie van meneer Petit en de emotionele lezing van Jef iets meer beroep doen op jullie taal en denkvermogen. Ik laat ook af en toe een stilte zodat mijn woorden eventueel kunnen resoneren.   Woorden.   We pogen de werkelijkheid te grijpen met woorden. Het is een poging die nooit volledig kan slagen. Dat vormt een voordeel en een beperking.   De relatie tussen ervaring en

Als mens zijn we in onze kern verbonden wezens. Hoe staan stilte en stilstaan in verband deze kern? Buiten het collectieve vertragen , heb ik ‘de ander’, ’het andere’, nog niet expliciet betrokken in deze blogreeks over versnelling, stilte en stilstaan. Wat is het verschil tussen stilstaan bij jezelf, op je eentje, en stilstaan samen met anderen? Wat betekent het om alleen, dan wel samen te zijn, in de stilte? Hoe beïnvloedt dit onze ervaring van stilte en stilstaan? Stilte e

Lijdend onder de druk van de versnelling en het bijhorende gebrek aan stilstaan en reflectie zoeken we verstilling, stilte en hulp, in wandelen, in meditatie, bij de psychotherapeut….  Zoeken we verstilling omdat we de versnelling niet aankunnen? Of eerder omdat de versnelling een van de manieren is waarop we ons voelen ‘stilgezet’. We hollen zo snel als we kunnen, en raken toch niet mee. We voelen ons vastzitten. Is het de versnelling die ons de vrije keuze ontneemt tot stil

Hoewel innig met elkaar verbonden zijn stilte en stilstaan niet hetzelfde. We kunnen stilstaan midden lawaai en we kunnen in stilte zijn en niet stilstaan. Stilstaan houdt een keuze in, een handeling, een beweging. Wandelen is een bijzondere handeling die samengaat met stilstaan. Het is een oude filosofische traditie om stil te staan, te reflecteren, terwijl we wandelen. Deze combinatie vinden we ook in de Vlaamse betekenis van brevieren: waarbij paters verdiept in hun Brevie

Binnen de dialectiek ‘stilte/spreken’ valt stilte te onderscheiden van zwijgen. Stil zijn is geen noodzaak voelen om iets te zeggen. Zwijgen is het bewust niet spreken. Ook al hoor je een innerlijke stem en heb je iets om te zeggen. Je hebt niet de nood om dit uit te spreken. Stil zijn is in contact zijn met het onzegbare en luisteren. Zwijgen over het onzegbare is beseffen dat dit spreken geen zin heeft zoals Wittgenstein in de Tractatus Logico-Philosophicus schrijft: Waaro

Stilte leeft zoals vele woorden enkel in dialectiek met zijn oppositie. Denk maar aan de hoe de betekenis van licht verschilt in deze dialectieken: licht en donker, licht en zwaar. Ook stilte verschilt in betekenissen naargelang zijn tegengestelde: stilte en geluid, stilte en lawaai, stilte en rust, stilte en spreken. In de dialectiek ontstaat telkens een andere stilte. Woorden dragen in zich een innerlijke spanning met hun ‘tegendeel’. Het tegendeel is onderdeel van de  bete

De vraag om stilte in onze tijd De roep om stilte en stilstaan is geen nieuwe vraag. De stoïcijn en filosoof Seneca, die in de eerste eeuw leefde ten tijde van keizer Nero, schrijft over de leegheid van mensen: ‘Die voortdurend vertier en verstrooiing zoeken, en op die manier vlucht iedereen voor zichzelf.’ Is er iets specifiek aan onze tijd? Wat is er nu eigen en anders dan toen Charlie Chaplin in 1936 Modern Times draaide? Hoe straalt onze tijdscontext af op de vraag om sti

‘En op de zevende dag ruste hij’, de verplichte collectieve rustdag, hielp hele samenlevingen om collectief stilte te zoeken, de rush even te stoppen. Dit collectief en cultureel ondersteunde tot stilstand komen, blijkt heel vaak niet haalbaar in de prestatiemaatschappij waar ieder alleen verantwoordelijk is voor zichzelf. Kijk naar de winkelier die protesteert tegen de verplichte sluitingsdag. Terwijl deze oorspronkelijk collectief werd ingesteld om ook hem/haar te bescherme