Als mens zijn we in onze kern verbonden wezens. Hoe staan stilte en stilstaan in verband deze kern? Buiten het collectieve vertragen , heb ik ‘de ander’, ’het andere’, nog niet expliciet betrokken in deze blogreeks over versnelling, stilte en stilstaan. Wat is het verschil tussen stilstaan bij jezelf, op je eentje, en stilstaan samen met anderen? Wat betekent het om alleen, dan wel samen te zijn, in de stilte? Hoe beïnvloedt dit onze ervaring van stilte en stilstaan? Stilte e

Lijdend onder de druk van de versnelling en het bijhorende gebrek aan stilstaan en reflectie zoeken we verstilling, stilte en hulp, in wandelen, in meditatie, bij de psychotherapeut….  Zoeken we verstilling omdat we de versnelling niet aankunnen? Of eerder omdat de versnelling een van de manieren is waarop we ons voelen ‘stilgezet’. We hollen zo snel als we kunnen, en raken toch niet mee. We voelen ons vastzitten. Is het de versnelling die ons de vrije keuze ontneemt tot stil

Hoewel innig met elkaar verbonden zijn stilte en stilstaan niet hetzelfde. We kunnen stilstaan midden lawaai en we kunnen in stilte zijn en niet stilstaan. Stilstaan houdt een keuze in, een handeling, een beweging. Wandelen is een bijzondere handeling die samengaat met stilstaan. Het is een oude filosofische traditie om stil te staan, te reflecteren, terwijl we wandelen. Deze combinatie vinden we ook in de Vlaamse betekenis van brevieren: waarbij paters verdiept in hun Brevie