Hoewel innig met elkaar verbonden zijn stilte en stilstaan niet hetzelfde. We kunnen stilstaan midden lawaai en we kunnen in stilte zijn en niet stilstaan. Stilstaan houdt een keuze in, een handeling, een beweging. Wandelen is een bijzondere handeling die samengaat met stilstaan. Het is een oude filosofische traditie om stil te staan, te reflecteren, terwijl we wandelen. Deze combinatie vinden we ook in de Vlaamse betekenis van brevieren: waarbij paters verdiept in hun Brevie

Binnen de dialectiek ‘stilte/spreken’ valt stilte te onderscheiden van zwijgen. Stil zijn is geen noodzaak voelen om iets te zeggen. Zwijgen is het bewust niet spreken. Ook al hoor je een innerlijke stem en heb je iets om te zeggen. Je hebt niet de nood om dit uit te spreken. Stil zijn is in contact zijn met het onzegbare en luisteren. Zwijgen over het onzegbare is beseffen dat dit spreken geen zin heeft zoals Wittgenstein in de Tractatus Logico-Philosophicus schrijft: Waaro

Stilte leeft zoals vele woorden enkel in dialectiek met zijn oppositie. Denk maar aan de hoe de betekenis van licht verschilt in deze dialectieken: licht en donker, licht en zwaar. Ook stilte verschilt in betekenissen naargelang zijn tegengestelde: stilte en geluid, stilte en lawaai, stilte en rust, stilte en spreken. In de dialectiek ontstaat telkens een andere stilte. Woorden dragen in zich een innerlijke spanning met hun ‘tegendeel’. Het tegendeel is onderdeel van de  bete

De vraag om stilte in onze tijd De roep om stilte en stilstaan is geen nieuwe vraag. De stoïcijn en filosoof Seneca, die in de eerste eeuw leefde ten tijde van keizer Nero, schrijft over de leegheid van mensen: ‘Die voortdurend vertier en verstrooiing zoeken, en op die manier vlucht iedereen voor zichzelf.’ Is er iets specifiek aan onze tijd? Wat is er nu eigen en anders dan toen Charlie Chaplin in 1936 Modern Times draaide? Hoe straalt onze tijdscontext af op de vraag om sti