Onvolkomenheden (2)

Onvolkomenheden zijn gebonden aan een entiteit. Dat is logisch, omdat ze een beschrijving/appreciatie van een toestand van deze entiteit zijn. Mijn onvolkomenheden, jouw onvolkomenheden, onze onvolkomenheden, de onvolkomenheden van onze stad, ons land, de wereld…

Individuele onvolkomenheden kunnen verdwijnen wanneer zij opgaan in een groter geheel.  Een massa zingt altijd met een juiste toon. Omdat de zangers die vals zingen elkaar opheffen. (Voor wie de Franse taal machtig is, deze gekke professor om het uit te leggen).

Opgaand in een groep, met gedeeltelijke opgave van de focus op de individuele identiteit, met het aanvaarden van de groepsidentiteit, kunnen we als individu ook ervaren hoe onze onvolkomenheden verdwijnen doordat het groepsniveau het over neemt. Wij zijn ok.

L’imparfait devient le plus-que-parfait.

Onvolkomenheden kunnen opgaan en gedragen worden in gehelen (relatie gezin, groep). Om in jezelf te geloven als waardig, en in deze zin volkomen, is niets krachtiger dan een geliefde die je geweldig vindt. ’Beauty is in the eye of the beholder’, we worden in de liefde verlost van ons eigen perspectief.

In een relatie kunnen wij met onze gebreken, onze hoek af, toch zo bij elkaar passen dat we doorheen de geoliede dans van de relatie, onszelf als volkomen ervaren.

We kunnen het leven met onze onvolkomenheden dus verzachten door iemand te vinden waarbij onze onvolkomenheden opgaan in een groter geheel. Dat kan zelfs betekenen dat onze onvolkomenheden ‘als gegoten’, passen bij de onvolkomenheden van de geliefde en we zo volkomen opgaan in liefde.

Helaas, ‘ieder voordeel heb zijn nadeel’. Dus zal dit vangnet gaten vertonen waar we doorvallen. Het net zelf is onvolkomen.

Het nadeel van het voordeel, dat een groep onze onvolkomenheden naar de achtergrond kan laten verdwijnen, betekent dat de groep, het koppel, het gezin, ook het vermogen vertoont om onze gebreken te accentueren. Wat partners tot elkaar aantrok is nu wat ze ergerlijk vinden aan elkaar.

Het geheel begint te haperen en voelt nu zelf onvolkomen. Het schuurt, het werkt niet meer, en dat verwijten we aan de groepsleden, aan de ouders, aan de kinderen, aan de partner. Waardoor ook deze individuele deelnemers aan de groep hun onvolkomenheden verhoogd zien.

Ik zie drie manieren waarop ook groepen deze ervaring van tekortschieten, onvolkomen zijn, pogen te overbruggen: opgaan in een nog groter geheel, de dans rondom de onvolkomenheden veranderen, en persoonlijke groei (terug naar het individu).

Het eerste is de weg van de omgekeerde Baboesjka’s. Steeds weer verdwijnen in een grotere pop. De tweede weg is het begrijpen en doorvoelen van het wederzijdse beïnvloeden. Deze weg leidt, als het goed gaat, vanzelf tot de derde weg: het aanvaarden onvolkomenheden van Zelf en Ander.

Tenslotte, als we beseffen dat ‘heid’ en ‘heden’ toestanden aanduiden, ontdekken we de afwezigheid van een dimensie, deze van de tijd. Toestanden zijn tijdloos, en lijken mede daardoor vast en vaststaand. ‘Onvolkomenheden’ verwijderen ongemerkt het verloop van de tijd uit de beschrijving en daardoor ook de idee van een mogelijke evolutie.

Het omarmen van het verlopen van de tijd brengt een vierde mogelijkheid tot het overstijgen van onvolkomenheden onder de aandacht deze van een proces en van de mogelijkheid tot groei volgend uit de ontmoeting met onvolkomenheden. De ‘vervelende’ puber helpt zijn ‘vervelende’ ouders in het proces van loslaten en hem of haar om autonomie en verantwoordelijkheid te accepteren.

Onvolkomenheden zijn dan een still uit een film.

De reïntroductie van de tijd vormt ook een groter geheel waarin onvolkomenheden kunnen verdwijnen.