Onvolkomenheden (1)

Onvolkomenheden, daar hebben we last van. Zoals in de onvolkomenheden van het bestuurlijke systeem, van de regering, van de politiek, van de burgemeester... De krant en het internet, als publieke ruimte, staan vol van, al dan niet zure, dan wel doordachte, klachten over het onvolkomene. Mogelijk omwille van het publieke karakter van deze media, klinkt het klagen over de meer privé te duiden onvolkomenheden hier minder door. De mogelijkheid dat de auteur niet volkomen zou zijn is hier meestal zelfs geheel afwezig.

Het last hebben van onvolkomenheden van het ik, van de partner, van het gezin, o wee zelfs van de kinderen, leeft in het domein van het private. Daar leeft het een leven van het stokstaartje. De last van de nabije onvolkomenheden is op zoek naar veiligheid om het te durven voelen, denken en delen. Opduikend om zich dan weer snel te verbergen.

Een bijzonder woord is dat: ‘onvolkomenheden’. In zoverre het een toestand beschrijft, is deze in het heden nog niet tot volheid gekomen. Het woord lijkt in dit verstaan een dynamiek te vatten doorheen de tijd. Al is dat van mij een slimmigheidje om dit perspectief te nemen. Zoals ieder weet komt slimmigheid soms voort uit dommigheid.

Al is het heden, in onvolkomenheden, hier een meervoud van het achtervoegsel, -‘heid ‘, wat een toestand van een onderwerp beschrijft in het Nederlands: gelukzaligheid, schoonheid, bescheidenheid, …

Onvolkomenheden is een meervoud. Laat ons dat opmerken, er zijn dus meerdere dingen niet volkomen in deze toestand. Het is geen ‘heid’, het zijn ‘heden’. Niet zomaar een ietsje, niet één enkelvoudig onvolkomen, maar meerdere mankementen, tekorten tegelijk.

Ook in het woord volkomen zit een dynamiek: iets zou vol kunnen komen. Zit daar al het drama van het niet aanvaarden ingebakken? Het streven naar het toch vol-maken van de eigenschap of het kenmerk. Vol maken, vol-komen, zoals in tot aan de rand gevuld, heel, geheel, zoals in volledig. Als is dat ook weer een bijzonder woord: vol en ledig. Zou dat duiden op het ledige dat gevuld werd, zodat het nu volledig is? Of is het eerder omgekeerd dat het complete volle, het volle gevulde paradoxaal weer ledig wordt. Zoals in totale afwezigheid van verlangen en dynamiek, omdat wat vol is geen ledigheid meer moet vullen zodat het volle ook het ledige in zich draagt?