Lijdend onder de druk van de versnelling en het bijhorende gebrek aan stilstaan en reflectie zoeken we verstilling, stilte en hulp, in wandelen, in meditatie, bij de psychotherapeut….  Zoeken we verstilling omdat we de versnelling niet aankunnen? Of eerder omdat de versnelling een van de manieren is waarop we ons voelen ‘stilgezet’. We hollen zo snel als we kunnen, en raken toch niet mee. We voelen ons vastzitten. Is het de versnelling die ons de vrije keuze ontneemt tot stil

Binnen de dialectiek ‘stilte/spreken’ valt stilte te onderscheiden van zwijgen. Stil zijn is geen noodzaak voelen om iets te zeggen. Zwijgen is het bewust niet spreken. Ook al hoor je een innerlijke stem en heb je iets om te zeggen. Je hebt niet de nood om dit uit te spreken. Stil zijn is in contact zijn met het onzegbare en luisteren. Zwijgen over het onzegbare is beseffen dat dit spreken geen zin heeft zoals Wittgenstein in de Tractatus Logico-Philosophicus schrijft: Waaro

De vraag om stilte in onze tijd De roep om stilte en stilstaan is geen nieuwe vraag. De stoïcijn en filosoof Seneca, die in de eerste eeuw leefde ten tijde van keizer Nero, schrijft over de leegheid van mensen: ‘Die voortdurend vertier en verstrooiing zoeken, en op die manier vlucht iedereen voor zichzelf.’ Is er iets specifiek aan onze tijd? Wat is er nu eigen en anders dan toen Charlie Chaplin in 1936 Modern Times draaide? Hoe straalt onze tijdscontext af op de vraag om sti

Ik merk dat ik hoopvol ben voor de liefde. Ik merk dat ik geloof in liefde. Daarom schreef ik een hoopvol boek. Een boek om de hoop bedoeld om die hoop zelfs te vergroten. Een boek dat je meeneemt op weg naar hoop. Een deel is ook protest dus tegen hopeloosheid, omdat er soms teveel twijfel is of liefde wel mogelijk is. Protest tegen een soort pessimisme omtrent de liefde. Alsof het niet kan. Die heeft o.a. met de volgende vraag te maken: Geloof jij nog in de liefde?! Ook dit